KABABALAGHAN

 

Lumang Bahay

Sa probinsiya ng  Nueva Vizcaya nagkayayaan kaming  magbakasyong magbabarkada, sa isang lumang bahay na walang tao dun kami tumuloy para sa maexperience ang mga bagay na minsan lang namin magawa sa tanang buhay namin. Naging maganda ang unang pagtigil sa bahay nayun ngunit sa kabila non ay may mga kaluskos akong naririnig, mga ingay ng kapaligiran ngunit sa isang dako ng aking tainga ay may narinig akong umiiyak at tumatawag ng “mama”. Pero hindi ito naririnig ng mga kaibigan ko kaya tumigil ako at nanahimik lang sa isang tabi kaya nagsaksak ako ng earphone upang mawala ito sa aking pandinig. Hinayaan ko nalang ang mga pangyayari ng gabing yun at sumabay sa agos ng buhay.  

Lumipas ang mga araw at linggo nakauwe ang bawat isa ng  matiwasay ngunit sa parte ko ay palagi na akong binabangungunot ng mula noong uwe namin galing sa bakasyon. Hindi ko malaman kung bakit wala namang ibang nangyari kundi yung iyak lang na aking naririnig.

“mama” mama” mama” antayin mo ako,, “mama” mama”  aaaahhhhhhhhhhhhhh sigaw na halos pumatid sa aking lalamunan, nag-iinit na mga singit at kili-kili. Hindi makakilos sa aking kinatatayuan, “wag, wag kang lalapit ” sa isang sampal ay nagising ako sa panaginip na paulit-ulit nalang na bumabalik. May sumampal sakin ngunit sino?  Ni isang anino ay wala akong Nakita sa aking pagmulat, ni wala akong kasama sa bahay sino ang gigising sa akin sa gitna ng gabi na halos mamatay ako sa bangungunot ng kahapon.

Nanonood ako ng telebisyon sa paglipat-lipat ng tsanel ay mahagip ng aking mata ang isang balita at pumukaw sa aking atensyon ang isang lumang bahay na sa aking sapantaha ay yun yung bahay na aming tinuluyan. May isang patay nakuha sa balon sa gilid nong bahay ngunit isa itong paslit na nasa edad na limang taon. Ang panghihinayang ay di mawala sa akin na sana ay nailigtas ko siya at hindi namatay.